belki kimse için önemli olamayan sıradan bir gündü bu gün...
belki hiç tanımadığız birinin doğum günüydü..
belki birilerinin ölüm günü...
bense bu gün kendimin farkına vardım..
aslında normal bir gündü. sadece düşüncelerim her zamankinden farklıydı...
mesela bir çocuğun en değerli oyuncağı gibi hiç yanımdan ayıramadığım cep telefonumu kapattım bu gün.. (hala kapalı. ve bunu senelerdir hiç yapmamıştım...)
kardeşimi sınava götürdüm çok istediği için (hoş olmadığını biliyorum ama bu da normalde pek yapacağım türde bi davranış değildi)..
saçlarımın bozulacağını önemsemeden yağmurda sırılsıklam olana kadar dolaştım...
hayatımı değiştiren adama mesaj attım.

yalan söyledim bugün birine, hayatımı etkileyecek büyük bi yalan...
her zaman dır dır dır konuşan ben, sustum bugün..
ilk defa yalnız olduğum için kendimden nefret ettim..

insanları fazla önemsediğimi ve karşımdaki insanlardan çok şey beklediğimi,
herkesin benim isteklerimi karşılayabilecek durumda olmadığını,
hayatın merkezinde olmadığımı,
"zaman" kavramının insanların yarattığı bir yalan olduğunun,
ve benim için dünyanın sonumun "ölüm" olduğunun farkına vardım..

sabaha kadar film izlemek istiyorum şimdi..
gerçekten, içten, hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum...
çığlıklar atmak, susmak,
uyumak ve hayat -hani şu hep bahsedilen- "toz pembe" rengini almadan uyanmamak istiyorum...

çok şey istediğimi de biliyorum..