Aynı kalp rahatsızlığıyla aynı kaderi paylaşan iki yaşlı adam aynı odayı da paylaşıyorlardı.
Tek fark biri cam kenarında diğeri ise duvar dibinde yatıyordu.
Cam kenarındaki yaşlı adam her gün camdan bakarak, arkadaşına dışarısını anlatırdı.

- "Bugün deniz sakin, yine de hafif rüzgar var sanırım.
Çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor.
Park bu sabah sakin, iki salıncak dolu iki salıncak boş,
dünkü sevgililer yine geldi, aynı yere oturup konuşmaya başladılar,
elele tutuştular, ne kadarda yakışıyorlar birbirlerine. Erguvan ağaçları
ne kadar güzel açmış, her yer mor bir renk almış,
erik ağaçları da beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor.
Denizin üzerindeki martılar bugünkü yemeklerini arıyorlar,
ne güzelde dalıyorlar suya"

Günler böyle geçip gidiyordu... Ta ki cam kenarındaki yaşlı adam
kalp krizi geçirene kadar...!!!
İşte o anda duvar kenarındaki adam elinin altındaki düğmeye bassa
kurtaracaktı arkadaşını, ama şeytana uydu.
Bunca zamandır sadece dinliyordu, artık görebilirdi de...
İşte bunun için düğmeye basmadı ve hemşireyi çağırmadı.
Aynı kaderi paylaştığı kişiyi ölüme gönderdi.
Ama o bunun haklı bir savunma olduğunu düşünüyordu.
Ertesi gün hastabakıcılar ölen yaşlı adamın yerine kendisini koymaya gelmişlerdi.
Hemen yatağının yerini değiştirdiler.
İşte o günlerdir bakmak istediği manzarayı nihayet görecekti.
Başını kaldırdı ve pencereden baktı ve gördüğü sadece
"SİMSİYAH BOYANMIŞ bir duvar" oldu ...

-Alıntı-

Arkadaşlar sizin hayata bakış açınız nedir? olumlu mu bakarsınız herşeye?
Her yerde bir güzellik bulabilir misiniz? Ya da karamsar mısınızdır?