Çocukken oynadığımız oyunlarda, gruptan birileri çıkınca artık oyunun bittiğini düşünüp kenara çekilip oturanlar olurdu.Kimisi de bir kişinin eksikliğinin oyunu bitiremeyeceğini söyler “devam edelim” diye ısrar ederdi.Oyundan ayrılan ise,tek başına eğlendiğini göstermek için kendi kendine çeşitli oyunlar oynar,güler,hatta gruptan kendisine yakın olanları yanına çekmeye çalışıp huzuru kaçırmaya çalışırdı.Tek amaç dikkat çekmek ve oyunu başlatan kadar önemli biri yerine koymaktı kendisini.Biz böyle arkadaşlarımızdan gittikçe soğurduk,çünkü amaç birlikte birşeyleri paylaşmak ve oluşmuş olan bir ortamda eğlenmekti.Kavga,rekabet,sorun olmadan dışarıda geçirdiğimiz zamanları sadece birlikte olduğumuz için,kıymetini bilerek keyifle geçirmek isterdik.
En çok oynadığımız oyunlar,yakartop,istop ve saklambaçtı.Aslında adını hatırlamadığım bir kaç oyun daha vardı,ya da biz uydurmuştuk ondan adını anımsamıyorum belki de (:
Çocukken de kafamdan oyun bulmasını çok severdim,bilinen dışında kendimiz de birşeyler yapabiliriz derdim.Tiyatro yapardık mahalledeki çocuklarla bazen.Krallıktaki insanları canlandırırdık,ya da normal bir apartman ilişkisi yaşatılırdı aramızda.Çok eğlenirdik,çok gülerdik.Arada “ben oynamıyorum” deyip tadımızı kaçırmak isteyen veya bizim yaptıklarımızın aynısını yapıp taklitçilikle mutlu olmaya çalışanlar da çıkardı,o tarafa meyil edip giden de olurdu ,ama bir süre sonra bizim eğlendiğimiz kadar eğlenemediklerini ve mutlu olamadıklarını anlayınca o hırslı arkadaşımızı tek başına bırakıp bize dönerlerdi yeniden.
Çocukluğumdan bu yana anlamamışımdır,neden “ben olmazsam olmaz” diyenler olur?Neylerine güvenirler ,neye güvenirler,inanırlar acaba ?
Birilerine nispet edip gruptan ayrılanlar yine ayrıldıklarına benzemeye çalışıyorsa eğer amaç nedir peki ? Taklitcilikle ne değer kazanılır ,ne de saygı.Akıllarda bile kalmaz yapılanlar hatta.Diyelim ki on farkla öne geçti öyleleri,değilmi ki kendileri gibi olduklarından değil,birilerine benzemeye çalıştıklarından gelebildiler o yere.Ve ne kadar sağlam olabilir ki kazandıkları ?Ne kadar mutlu eder ayrıca kendilerini ?
Oysa mutlu oldukları ortamda belli bir yer edinmişken ve kendisi de o bütünün bir paçası iken ,neden kendisini bu denli önemli görüp” ben olmazsam artık tatları kalmaz” düşüncesine kapılırlar?
Kimse bunu dememeli,eğer öyle olsaydı nice büyüklerimiz öldüklerinde herşey biter ve tarih olurlardı o zaman.Ama öyle değil,neler değişiyor,neler yaşanılıyor onların üzerlerine.Kimse kendini önemseyene aldırmıyor.Çünkü şu hayatta artık kimse diğerinin egosu için çaba harcamıyor.Herkes sadece bir araya gelebilmişse onun tadını çıkartmaya çalışıyor,oyunu bozanı artık sevmiyor kimse,naz çekmek istemiyor.Çünkü bu hayat oyununda o kadar sorun var ki alabildiğince,”yeter” diyor insan,” bir sen eksik ol bari”.
Ben olmazsam,sen olmazsan,o olmazsa, pekâla bu hayat devam ediyor.Ne yaparsan yap…
Son cümle herşeyi anlatıyor valla biz o şu bu sen ben olmasakta devam
edecek hayat yırtmayalım litfeng biryerlerimizi yine tokunmuşsun tellere
hepte aynı şeyleri düşünürüz sonrada geliverir bir yazı yüreğine sağlık
ama gerçekten bazıları özeldir onlarsızda olabilir tabikide ama zor olur
acıtır